- 1 year ago
Polish Radio Theater Audition.
Category
🦄
CreativityTranscript
00:00MOLIBER STUDIO
00:05PRZEDSTAWIA
00:08RADIOWY TEATR SENSACJI
00:13SŁUCHOWISKO POD TYTUŁEM
00:18STRZYNECZKA
00:30Pamiętam jak dziś ten dzień, tego jak i pozostałych dni z nim spędzonych nie zapomnę do końca życia.
00:39Tak naprawdę nie wiem czy to była rzeczywistość, czy może sen, który za nią wzięłam.
00:46Tak naprawdę nie wiem już nic.
00:49Pamiętam tylko ten dzień i pozostałe, które spędziłam z nim nie myśląc o skrzyneczce.
00:56Najlepsze dni w moim życiu.
01:01Przepraszam, czy tu jest wolne miejsce?
01:05Mogę się przysiąść?
01:07Po cholera jakiś gościu czekający z kwiatem na inną kobietę zawraca mi głowę.
01:13Niech sobie idzie na inną ławkę.
01:16Proszę.
01:17Dziękuję.
01:18Pewnie panią dziwi, że nie poszedłem na inną wolną ławkę.
01:22Ale niech mi pani wierzy, to miejsce jest dla mnie magiczne.
01:27Zupełnie niczego sobie.
01:30Wysoki, ciemne włosy, bez śladów siwizny.
01:34Można powiedzieć w moim typie.
01:36Szkoda.
01:38Już idzie pani jego serca.
01:41Niektóre to mają szczęście.
01:45Przeszła.
01:46To nie ona.
01:47To była wiosna.
01:55Kwiecień.
01:57Cztery lata temu.
01:59Dokładnie dziewiąty dzień kwietnia.
02:03Pamiętam, bo pomyślałam, że już drugi miesiąc jestem wolna.
02:08Pierwsza euforia minęła.
02:10Zachłyśnięcie się z pokojem, brakiem awantur.
02:12Obojrzałam wszystkie zaległe filmy w kinie.
02:17Odwiedziłam zaniedbanych przyjaciół.
02:21I uświadomiłam sobie, że życie przeminęło.
02:25Ja byłam z kimś, z kim nie powinnam być, a inni poszli dalej.
02:29Mieli nowych przyjaciół, nowe sprawy, swoje kłopoty i radości.
02:37A ja nikomu nie byłam potrzebna.
02:39Nawet Marii, mojej najlepszej, jedynej przyjaciółce, która gdy tylko sprawa rozwodowa się skończyła,
02:47wpadła w sidła kolejnej wielkiej miłości.
02:50I przepadła, Bóg jeden wie gdzie.
02:53Tak zostałam samotną rozwódką.
02:59I jeżeli Pani przeszkadzam, pójdę sobie.
03:11Nie, nie przeszkadza Pan.
03:14Lubię siadać w tym miejscu.
03:17I patrzeć jak ptaki nurkują w tym stawie.
03:19To jest dla mnie coś szczególnie fascynującego.
03:25Przecież powinny przebywać w przestworzach, a one zachowują się jak ryby.
03:32To przepraczanie swoich ograniczeń, to otwarcie na inne możliwości jest mi bardzo bliskie.
03:40Tak naprawdę pokazuję jak wolność i ograniczenia idą za sobą w parze.
03:45Nie ma przecież prawdziwej wolności bez rygorów.
03:52Czy ja Pani nie nudzę?
03:55Nie, proszę mówić dalej.
03:59Miał miły głos.
04:02Było w nim słychać nutę romantyzmu.
04:06Z drugiej strony biła od niego siła.
04:09Czułam, że chcę, bym go słuchała.
04:11Więc słuchałam.
04:20Do tej pory był tylko on.
04:23Mój mąż.
04:24I nikogo, ani niczego poza nim.
04:27Liczyła się jedynie jego praca, jego wrażliwość, jego przemyślenia.
04:32A potem jego kac, doły, kochanki.
04:35Był rzeźbiarzem.
04:40W szkole zapowiadał się jako przyszłość tej gałęzi sztuki.
04:44Na czwartym roku miał już nawet wystawę indywidualną.
04:47Wszyscy wróżyli mu wielką karierę.
04:50Nie jego rzeźby miały w oczach taki jakiś smutek.
04:55A właściwie smuteczek.
04:56Ale nie było w nich niczego tragicznego, niczego, niczego, co uświadamiałoby kobiecie ciężar, jaki na siebie bierze, żyjąc z ich twórcą.
05:07Czy pani na kogoś czeka?
05:09Nie.
05:11To może da się pani zaprosić na kawę?
05:15Tu niedaleko jest taka miła knajpka.
05:18A pan już rezygnuje?
05:20Tak szybko?
05:23Może jeszcze przyjdzie?
05:26Ten kwiat?
05:29Nie uwierzy pani.
05:31Jego przeznaczeniem są te właśnie ręce.
05:35Ma pan rację.
05:37Nie uwierzę.
05:38Naprawdę źle mnie pani ocenia.
05:41Trzeba być otwartym na uczucia.
05:43Nie wiadomo, kiedy przyjdą i kiedy ten kwiat jest przeznaczony właśnie dla pani.
05:48A może nigdy jeszcze pani nie kochała?
05:58Kochałam.
06:00Na początku na pewno.
06:04Poznaliśmy się na imieninach w akademiku.
06:08Miałam koleżankę, która studiowała dwa lata niżej od niego.
06:11Przyszedł miły chłopak, skromny, cichy.
06:15I siadł w kącie z papierosem i z butelką piwa.
06:19A wszyscy szeptali o nim, jakby to był co najmniej Giacometti.
06:24Tym bardziej się zdziwiłam, gdy zapytał, czy może odprowadzić mnie do domu.
06:28Rok później wzięliśmy ślub.
06:34Na początku było wspaniale.
06:37Miałam wrażenie, że uczestniczę w czymś niezwykłym.
06:43Rozmowy po świt, plany zmienienia skustniałego świata,
06:47pierwsze poważne recenzje i perspektywy wyjazdu na upragniony wtedy Zachód.
06:52I wtedy przyszedł rok, osiemdziesiąty dziewiąty.
07:00Wyjazd na Zachód przestał być marzeniem więźnia.
07:03Stał się rzeczywistością.
07:05Sztuka, wrażliwość, inne podobne wartości musiały oddać pola pieniądzom.
07:10Nikogo już nie obchodziły jakieś tam rzeźby.
07:13Chyba, że krasnale zajmujące poczesne miejsce w ogródkach nowej klasy średniej.
07:17Mój mąż zaczął starzeć się w zastraszającym tempie.
07:26Jakby jakaś straszna choroba zabierała go codziennie.
07:31To było zgorzknienie.
07:33Zaczęły się nocne eskapady, powroty nad ranem, nie wiadomo skąd.
07:39Cierpi, myślałam.
07:41I robiłam łóżeczko, rozbierałam, podstawiałam miskę i robiłam herbatkę.
07:46Potem, dobrzy ludzie, niby to mimochodem, wspomnieli, że widzieli go z inną.
07:53Potem jeszcze z inną.
07:57Myślałam, że mu przejdzie.
07:58Że to tylko chwilka, która nie może zniszczyć naszej miłości.
08:03Darowywałam mu te dziewczyny.
08:05Brak zainteresowania mną, brak pieniędzy.
08:09Musiał w końcu jakoś odradować, myślałam.
08:13No przecież to jest artysta.
08:14A na dodatek nie byle jaki artysta.
08:17No i tak przez dziesięć lat.
08:21Nie wiem, czy to rosło we mnie, czy nagle prysła jakaś bańka mydlana i wszystko pękło.
08:29W każdym razie cztery lata i dwa miesiące temu dostaliśmy rozwód.
08:32Mój mąż spakował swoje rzeczy, powiedział wybacz i wyjechał na drugi koniec kraju.
08:40Ta historia jest już dawno skończona.
08:43Jeśli pani mi nie wierzy, to poczekajmy, zobaczmy, czy ktoś przyjdzie.
08:47Myśli pan, że nie przyjdzie?
08:50Jestem tego pewien.
08:53Ja naprawdę na nikogo nie czekam.
08:56A ten kwiat?
08:57Już mówiłem.
08:59Wiedziałem, że dzisiaj panią spotkam, dlatego nie mogłem przyjść z pustymi rękami.
09:03Jak za piętnaście minut nikt nie przyjdzie, dam się zaprosić.
09:08Jest z pani straszny niedowiarek.
09:13No poczekajmy w takim razie.
09:15I tak siedziałam sobie z tym dziwnym mężczyzną.
09:20Miałam trzydzieści lat, nieudany związek za sobą, przyjaciółkę, Bóg wie gdzie, jakąś tam pracę w szkole na półetatu.
09:30I niezbyt dobry humor.
09:34Przyszłość rysowała się nie najlepiej.
09:38Potrzebowałam kogoś, dla kogo mogłabym żyć.
09:41Kto mógłby być moim oparciem w samotności.
09:45I w tej całej bezużyteczności, którą czułam.
09:49Po prostu potrzebowałam miłości.
09:53Proszę skończyć z tym rozmyślaniem.
09:56Zabieram panią. Minęło piętnaście minut.
09:58Przepraszam, zamyśliłam się.
10:01Tak pięknie świeci słońce.
10:03Idziemy?
10:05Na kawę?
10:07Obiecałam.
10:08Na kawę też.
10:10Ale mam również kilka innych niespodzianek.
10:13I rozpoczął się najpiękniejszy okres w moim życiu.
10:16Najpierw wypiliśmy kawę, potem zabrał mnie do Paryża, Rio, Nowego Jorku.
10:32Mieszkaliśmy w tych wszystkich fascynujących miejscach, jak gdyby były naszym miejscem urodzenia.
10:38Żyliśmy takim samym życiem jak tamci ludzie, niejednokrotnie przeżywając ich radości i smutki.
10:44Gdy nam się znudziło, jechaliśmy nurkować nad Morze Czerwone, wylegiwać się na plażach Malediwów, kochać się przy świetle księżyca wśród fal, tańczyć z tubylcami na wyspach Pacyfiku.
10:57W najgłębszych snach nie mogłam marzyć nawet o takim życiu.
11:03Każdy dzień miał w sobie tysiąc dni.
11:05Był jak film, jak książka, która się nie kończy.
11:09Nie musieliśmy się martwić o pieniądze.
11:12Odziedziczył znaczną kwotę po śmierci matki.
11:15Należało tylko z nich korzystać.
11:17Było tylko jedno ale, które powoli, acz systematycznie zaczęło drążyć moje serce.
11:24Pierwszy raz napomknął o tym w Paryżu.
11:28Pamiętasz naszą rozmowę w parku?
11:31Wtedy, kiedy spotkaliśmy się po raz pierwszy?
11:35Oczywiście.
11:36A pamiętasz?
11:38Co mówiłem o tych ptakach?
11:41Mówiłeś, jak bardzo je podziwiasz.
11:44Tak.
11:45Ale mówiłem jeszcze dlaczego?
11:48Ponieważ nie ma prawdziwej wolności bez nałożenia sobie pewnych rygorów.
11:53Pamiętasz?
11:55Tak.
11:57Myślę, że możemy być bardzo szczęśliwi razem.
12:01Naprawdę.
12:03Ale tak jak za wszystko, tak że za to szczęście trzeba zapłacić.
12:09Mam ci wszystko, czego potrzebujesz.
12:12W zamian oczekuję tylko jednego.
12:16Abyś uszanowała moją tajemnicę.
12:19Jaką tajemnicę?
12:20Oto jest moja tajemnica.
12:25Ta malutka skrzyneczka kryje w sobie coś, co musi zostać ukryte przed wszystkimi.
12:32Inaczej nie będę mógł być szczęśliwy.
12:36Przede mną też?
12:38Tak.
12:40Rozumiesz to?
12:42Nie wiem.
12:43To jest jak jabłko w raju.
12:48Jedyna rzecz, jakiej żądam, to byś nigdy pod żadnym pozorem nie otwierała tej skrzyneczki.
12:56A co się stanie, jeśli otworzę?
12:59Wszystko się skończy.
13:01I od tej pory malutka skrzyneczka stała zawsze na widocznym miejscu.
13:06Na początku starałam się nie zwracać na nią uwagi.
13:11Udawałam, że jej nie dostrzegam.
13:14Za jakiś czas jednak łapałam się na tym, że myśli moje krążyły wokół niej.
13:20Dlaczego nie powiesz mi, co jest w środku?
13:22To jest wyłącznie moja sprawa.
13:24Nie kochasz mnie.
13:27Bo jakbyś mnie kochał, nie miałbyś przede mną żadnych tajemnic.
13:30Wtedy patrzył na mnie dziwnie.
13:36Przeszłam swoje.
13:37Nie mogłam pozwolić sobie na kolejną pomyłkę w życiu.
13:41Musiałam znać wszystkie jego tajemnice.
13:45Starałam się zbagatelizować problem skrzyneczki.
13:48Niestety, ona rosła.
13:50Rosła, rosła i w końcu zaczęła mi przesłaniać całą rzeczywistość.
13:55A on patrzył na mnie tak dziwnie.
13:59Muszę wiedzieć, komu powierzam swoje marzenia.
14:01Miłość, życie.
14:03Muszę.
14:05W ostatniej chwili się powstrzymałam.
14:08Nie otworzyłam jej.
14:11Potem było tak jak na początku.
14:14Kochaliśmy się, podróżowaliśmy.
14:16Słońce świeciło, a morze obmywało nasze nagie ciała.
14:21A skrzynka codziennie stała na widocznym miejscu.
14:27Wytrzymałam może miesiąc.
14:29Muszę wiedzieć.
14:30A już myślałem, że wytrzymasz.
14:41Że jesteś tą jedyną.
14:44Nie mogłam zobaczyć, co jest wewnątrz.
14:47Słońce odbijające się od karmazynowego aksamitu kompletnie mnie oślepiło.
14:51Szkoda.
14:54A takie pokładałem w tobie nadzieję.
14:56Moje ciało wyłowiono z raki pięć dni później.
15:09Woda zwoła wszystkie ślady.
15:13Przez kilka ostatnich lat nie utrzymywałam znajomości, więc nikt mnie nie szukał.
15:18Szybko umorzono śledztwo.
15:21Morderca nieznany.
15:23I tyle.
15:23Widzę go niekiedy, jak przechadza się z różą po parku.
15:30Szuka kolejnej naiwnej.
15:34Szukuje zagubione, samotne po przejściach.
15:37I daje im wszystko, czego potrzebują.
15:40Miłość.
15:41Czułość.
15:42Delikatność.
15:43Oparcie.
15:45Wie, iż naturalna ciekawość kobiety.
15:48Nie pozwolą żyć z myślą o tym, że
15:50ukochany kryje w sobie jakąś tajemnicę.
15:54Prędzej czy później ta myśl
15:55zdominuje ich umysł.
15:58I wtedy jest po nich.
16:00Płacą
16:01najwyższą cenę.
16:04Tak naprawdę jesteśmy bez szans.
16:07Spotkałam je tu.
16:09Jestem jego siódmą ofiarą.
16:12Można powiedzieć szczęśliwa siódemka.
16:18Właśnie widziałam koleżankę, z którą się niedługo poznamy.
16:22Biedaczka.
16:24Nie wygląda na zbyt wytrzymałą.
16:27Pozostałe ofiary nawet bawią się w obstawianie.
16:30Ja na razie nie.
16:32Za szybko.
16:33Na razie popatrzę sobie
16:36i poprzypominam
16:37najpiękniejsze chwile mojego życia.
16:41Było to słuchowisko
16:52radiowego teatru sensacji.
17:01Realizacja
17:03KOLIBER STUDIO
17:07Dzieją się wokół absurdalne rzeczy.
17:11Świat na pyskleci, kto to oziemie wyleczy.
17:14Nie licz na mnie.
17:14Naprawdę mam inną jazdę niż zawracać.
17:17W głowach się nie mieści profesorów sociologii.
17:19Reprezentuje styl bycia sobą.
17:21Przyjrzyj się, czy wyglądasz na kogoś, kto
17:24mógłby być nauczycielem, mentorem.
17:26Nie klęcę.
17:27Nie poucam i nie zbawiam.
17:28Nie mówię jak masz żyć.
17:29I sam się zastanawiaj.
17:31Świąd, bo nie mówię jak żyć.
17:33Nikogo nie nauczam, tylko dalej ryć.
17:37Świąd, bo nie mówię jak żyć.
17:38Nikogo nie nauczam, tylko dalej ryć.
17:40Dale ryć.