00:00อาว แล้วครับ กลับเข้ามาในช่วงนี้พลาดไม่ได้ด้วยประการทั้งปวงนะครับ
00:17หนึ่งจากนักก่าวของเราได้มีโอกาสเข้าไปสัมภาสพิเศษ
00:21นักรบชุดดำหรือว่าถหารพลานที่ปฏิบัติหน้าที่แนวหน้าชายแดนไทยกำภูชานะครับ
00:27แม้จะต้องศูนย์เสียอวัยวะแต่พวกเขาก็สู้สุดชีวิตเพื่อปกปักอธิปตัยของประเทศ
00:34ทุกตารางนิ้วนะครับ
00:35ภาพพี่คุณผู้ชมเห็นอยู่หน้าขนาดนี้เป็นเรื่องราวของอาศาสมัครถหารพลาน
00:40สิทธิเดชสวัสสูงเนินอายุ 31 ปี
00:43สังกัดกรมฐานพลานที่ยิบ 3 ชาวนักครราชสีมา
00:47แต่มีครอบพลัวอยู่ที่จังหวัดอุบลราชธานีครับ
00:50เจ้าตัวสมัครใจรับใช้ชาติเมื่อปี 2,565 เพราะอยากเป็นตะหาร
00:55จึงไปขอให้พ่อตาซึ่งเคยเป็นตะหารพลานมาก่อน
00:59ช่วยให้เป็นตะหารพลานให้ได้
01:01จนกระท่ capacประสบเหตุบาทเจ็บจрากการภัพกันที่
01:04ชายแดนอำเผรกันพลลักษ์จังหวัดสีเศษ
01:07เมื่อวันที่ 26 รัก dead Rozco ที่ผ่านมา
01:10ตอนนี้มีความเสียงสูงที่จะฝูนย์เสียดวงตาด้านซ้าย
01:14จากการโดนสเก็ดระเบิด
01:16และยังมีสเก็ดฝัง ฝังด้านนอกซ้ายใกล้บฬเวณปรอด
01:20ปลอด ยังไม่ได้ผ่าออกเลยนะครับ
01:22เวลานี้เขาสื่อสารได้ดี
01:23และในอนาคตต้องออกจากบรวงพยาบาล
01:26ไปรักษาตัวต่อที่บ้าน
01:28ทำให้ภ Christina, จึงต้อง
01:30เทรียมบ้านที่เคยบรร никогда
01:45ต้องกลัวได้ใช้เป็นที่รักษาตัว
01:47แต่ด้วยส Unlike ที่ไม่พร้อม
01:49ที่จะอาสัยอยู่
01:50กลับออกมารักษา ทำให้ทางผู้บังคับบัญชาละดับสูง
01:53มอบหมายกับครูพยาบาลปุ่นยิสา ทงเพชรเป็นตัวแทน
01:58ดำเนินการประสานความช่วยเหลือ ร่วมกับทาง Nation TV นี่แล้วครับ
02:02จากนั้นก็ดำเนินการขอบ้าเล็กที่ อำนวยความสะดวก
02:06จากเทศบาลโธนงาม ขนาดที่ผู้บริหารการไฟฟ้า
02:10ส่วนภูมีภาค ก็บรีบประสานไปยังนาย สุทิมเจตินัย
02:14ผู้จัดการการไฟฟ้าอุบลราชธานี ลงไปติดตั้งระบบเสาไฟฟ้า
02:19และมิเตอร์ไฟฟ้าทันที่ ตั้งแต่ช่วงสายที่ผ่านมานะครับ
02:24คุณอิทธิพัสก็ลงไปพริธิบ้านของผลอาหารพลานสิทธิเด็ด
02:28ได้ไปดูการเข้ามาติดตั้งระบบไฟฟ้า
02:31ซึ่งจากการท ansamrourouz ก็จะพบมานะครับว่า
02:34บ้านยังสร้างไม่เสร็จเลยนะครับ
02:37ไม่มีฟ้าเพดานกันศาด์ฟน
02:39ยังไม่ได้ปู่พืấuและถูกทิ้งลก ร้าง
02:42มามากกว่า 10 ปีแล้ว
02:43จนกระทั่งพรรยาได้รับเงินช่วยเหลือ
02:45จากผู้บังครับบัญชา 확인on
02:47ต้น
02:47จึงได้รีบไปไถ่ถอน ฉνοนที่ดินออกมา
02:51ทันทีเพื่อนนำไปขอบ้านเล็กที่ ขอไฟฟ้าหวังจะใช้บ้าน
02:56ที่พอจะดูแลสามีไปก่อน
02:59คุณอิทธิพัสติพูดคุยกับพรรยา มีการรับจร้างทำงานก่อสร้าง
03:03เล่าให้ฟังว่าทั้งสองอยู่กินกันมา 11 ปี
03:06ลูกชายอายุ 7 ปีแล้วครับ
03:08ก่อร่างสร้างตัวกันมาตั้งแต่อายุ 20 ปี
03:11ฐานพราณสิทธิเดทฝันจะมีบ้าน จึงช่วยกันทำงานเก็บเงิน
03:16ตั้งแต่สมัยอยู่กรุงเทพ ทำงานร้านอาหาร
03:18แม้จะรู้ว่าไม่มีเงินก้อน จึงคิดว่า
03:21จะใช้ความพยายามค่อย ๆ ช่วยกันสร้าง
03:24จนเวลาล่วงเลยมาจากอายุ 20 ปี
03:27ตอนนี้ก็ 31 แล้วนะครับ
03:29เธอก็ยังคงทำงานก่อสร้าง
03:31ส่วนสามีก็ไปเป็นตะหาร
03:32แต่ด้วยสภาพรายได้ไม่เพียงพอ
03:35ทำให้ยังไปไม่ถึงเป้าหมาย
03:37และปี 2,965 สามีก็เป็นเป็นตะหาร
03:41แต่ถ้ามีเงินทำบ้าน ก็จะมาสร้างบ้าน
03:43แฟนเคยพูดเอาไว้นะครับว่า
03:45อยากจะสร้างบ้านให้สำเร็จ
03:47แต่ทำอะไรไม่ได้ เพราะเรามีรายได้น้อย
03:50แต่ก็ไม่เคยท้ามาก่อนเลยครับ
04:02нев Verizon
04:0420
04:04ตอนนี้อายุ
04:0535
04:0697
04:07บ้านยังไม่เสร็จสาธี
04:08ทอป่aucเมาะ ลูกที่บ้านไม่เสร็จ
04:11ไม่ครับ ถ้าเราแจรอ ก็เหื่อ เรียบแล้วก็เหนื่อย
04:18สิ่ง เราก็เรียนเอียน ทำแร compiled
04:19เมื่อ잖아
04:21ถ้าเสร็จ๋ต่อไหน ก็ตอนนั้น
04:23แล้วทำแฟนเคยพูcionได้ อยากจะได้อย่างงั้น
04:28เรียน sheet
04:30เรียน sugar
04:32เขาก็พยายามหาทางระựng เป็นจุดถาม
04:35จุดริ่มต้นที่เขามาเป็นทะหาร
04:37มาทำให้การส้ามบ้างสะดุดไหม
04:38ขอใหม่ มันก็ดีขึ้น
04:41ผู้เป็นพละยาค์เล่าด้วยนะคะ
04:43ว่าวันที่ประทะกันหนักหนักเป็น宝งสามีมาก
04:46เขาติดต่อไม่ได้
04:47협ยามจะคิดไปในทางที่ดีว่ามือถือแบตหมด
04:50แต่พอรู้ว่าสามีบาทเจ็บเธอเข่าอ่อนเลยนะคะ
04:53เดินไม่ได้เลยค่ะ
04:54หวงว่าศามี ��하면 จะบาดเจ็บหนาก
04:56ต่อตัดแขน ตัดฆาตาบอด
04:59ทำใจไม่ได้ ถ้าอาการ สามี หนักขนาดนั้น
05:02ตอนนี้เขา อาจจะกลับมาไม่เหมือนเดิม
05:04แต่เขาบอกว่า เขาทำใจได้
05:06ก็เลยถามเขา ว่าจะเป็นอะไรไหม
05:09ถ้าไม่มีลülemos ตา
05:10ก็คือถ้าตาบอดด่ะ คนidden
05:12เขาบอกไม่เป็นไร
05:13ก็ยังมีตายอีกข้างหนึ่ง
05:15หลังจากนี้ สามีต้องกลับมาบ้าน
05:18อยากให้สามีได้สุขสบาย
05:43ยินตอนแรกคิดว่า ตัดเขียนตัดคาร์ แล้วก็ตาบอด
05:51คงจะทำใจไม่ได้เมื่อขนาดนั้น
05:54ดีที่ไม่เป็นอะไรมาก
05:57แต่ตอนนี้เราก็รู้ว่า เขาอาจจะกลับมาไม่เหมือนเดิน
06:02เขาก็ทำใจได้ครับ ก็บอกดู
06:04ก็ถามเขาเรื่อยๆว่า เป็นไรไหมถ้ามไม่มีลูกตา
06:09ก็บอกว่า ไม่เป็นไร
06:12เราพูดแล้วเขาไปแล้วกันดู
06:15พูดไปแล้วกับ หามตรงๆ เขาก็ไม่เป็นไร
06:18ก็มีอีกตาหนึ่ง ค่ะ
06:22นักขาวยังได้พูดคุยกับพ่อตาของถาหารพราญสิทธิเดت
06:26ซึ่งเป็นอดีทถาหารพราญเช่นเดียวกันนะคะ
06:28ล่าให้ฟังว่า ปี 51-52 เคยประทะกับทาหารเคเมน
06:32ฐานต่อชดอใต้วัดแก้วเขาพระวิหารประมาณ 10 นาที
06:36มีการศูนย์เสีย
06:37ทหารขเมนตายเป็น 20 คนของราวบาทเจ็บเยอะค่ะ
06:41พ่อภูมิใจในลูกเคยที่เป็นแนวหน้า
06:44เพราะเขาเคยมาขอให้พ่อบอกพ่อช่วยผมหน่อย
06:46อยากเป็นทหารพลาญ
06:48จึงส่งเขาไปทดแทนตนเองที่เกษียรอายุราชการ
06:51ตอนรู้ว่าเขาบาทเจ็บก็เข้าใจนะคะ
06:54เพราะรู้สถานการณ์มีแต่แม่เขาที่รองให้นัก
06:57และภูมิใจ ดีใจที่ผู้บังคับบัญชาไม่ทอดถิ้งค่ะ
07:21ก็ทำแจนเพราะว่าเคยมีกระสบการณ์ทหารมาก
07:27ก็มีที่แม่รองทำ
07:29พ่อคุณรู้ว่าถ้าเราอัศาไปอย่างนั้นแล้ว
07:34มันคืออะไรเกือท่านทุกนี้
07:37ครับผม พวกผู้บังชาทุกคนที่ลงมาดูแลอัตรคิงกัน
07:44หลังจากนั้นคุณอิธิพัติเดินทางไปที่โรงพยาบาล
07:47ได้รับอนุญาตจากผู้บนวยการแล้วนะครับ
07:49ให้เข้าเยี่ยมทหารพลานสิทธิเดต
07:52พร้อมกับตัวแทนของผู้บังคับบัญชา
07:54นอกจากนี้จากการสังเกตตามแขนขาของทหารพลาน
07:58มีรอยสเก็ตประเบิดตาซ้ายสูญเสียการมองเห็น
08:01และสี่โครงขวายังเอาสเก็ตประเบิดออกไม่ได้นะครับ
08:06ทหารพลานสิทธิเดตพูดถึงความคุมใจ
08:08ที่เป็นตาหารพลานรับใช้ประเทศชาตินะครับ
08:11เขามีความตั้งใจอยากจะให้พรยากับลูกอยู่สบาย
08:15ในช่วงที่บาทเจ็บก็ยังเป็นห่วงเพื่อนตาหารที่อยู่ในแนวหน้า
08:19ขอบคุณแนวหลังที่ส่งกำลังใจกับตาหารเยอะขอบคุณ
08:23ผู้บังคับบัญชาที่ให้ความช่วยเหลือ
08:25ที่ไม่ทอดทิ้งกำลังพลไว้ข้างหลัง
08:27เขาบอกว่าซึ้งใจจนร้องให้ออกบ้านเลยครับ
08:57ก็ยังมีความบันอยู่ครับ
09:24えてลดวดซอfeastbook ของพนธหารพราณสิทธิเดตยางส่งกำลăngไจกับเพื่อน �ациNYการประวิทย์ที่ได้รับบาจเจ็บเช่นเดียวกันนะครับ
09:33นอกจากนั้นเรียอด้วยไปเจอภาลยาของตธหารพราณประวิทย์แสนงามชาวนาจะเริญ ที่บาจเจ็บแล้วก็อยู่ระหว่างการลักษาตัว
09:40เขาคือคนที่ Tasks contained
09:53ที่ได้รับบาทเจ็บสาหัสจากสนามรบ
09:56ในฐานพรรยาของตะหารกล้า
09:58ถึงกับน้ำตานองหน้า
09:59ทราบซึ้งในพระมหากรุณาทิคุณ
10:01ที่ได้รับทราบขาวว่าตอนนี้สามีปลอดภัยแล้ว
10:04แต่หมอยังไม่รับปากนะครับ
10:06ว่าจะกลับมาเหมือนเดิมหรือไม่
10:07แต่ก็พยายามคิดว่าตอนนี้มีบ้านใหม่
10:10ก็ไม่ต้องดิ้นบรนกันมาก
10:12ถ้าสามีทำงานกรีบอย่างไม่ได้ เธอจะดูแลเองให้เขาอยู่บ้าน
10:16ตอนนี้ให้กำลังใจทุกวัน บอกเขาว่าถ้าออกจากโรงพยาบาลได้
10:21เราจะมีบ้านอยู่กันแล้วครับ
10:26เป็นกำลังใจให้กับทหารทุกๆ นายนะคะ
10:29รวมไปถึงครอบครัวของทหาร พี่น้องประชาชนที่อยู่ในพื้นที่ตอนนี้ด้วยค่ะ
10:34พักกันคู่เดียวนะคะคุณผู้สม เดี๋ยวช่วงหน้า
10:36ติดตามทันเขาข้ำกันต่อค่ะ
