00:00Miała 16 lat, kiedy jako sanitariuszka biegła po rannych powstaniu warszawskim i mówi dziś coś, czego raczej nie usłyszycie w
00:08pomnikowych opowieściach o bohaterach.
00:10Po śmierci Danki klękałam jak szewc. Danka była jej koleżanką.
00:15Na początku powstania. Janina była wściekła. Na Niemców, na wojnę, na to, że młodzi ludzie umierali jeden po drugim.
00:23Wcześniej skończyła miesięczny kurs sanitarny. Uczono ją, że rannych powinny nieść cztery osoby.
00:30Powstanie szybko zweryfikowało teorie. Porannych biegły we dwie.
00:34Asystowała przy zabiegach wykonywanych w warunkach, które z dzisiejszej perspektywy trudno sobie wyobrazić.
00:40I musiała podejmować decyzje, które dla 16-latki są wręcz niewyobrażalne. Komu jeszcze pomóc, a kogo już zostawić.
00:48Sama później mówiła, gdybyśmy chciały ratować wszystkich, nigdy by nie ocalał.
00:53Był też moment, kiedy była przekonana, że za chwilę stanęła przed plutonem egzekucyjnym.
00:58Wiedziała, jak giną kolejni ludzie. Za chwilę miała przyjść jej kolej.
01:02I nagle jeden z Niemców podbiegł, popchnął ją w tłum kobiet i w ten sposób uratował jej życie.
01:08Dlaczego? Do dziś nie wiadomo.
01:11Po wojnie Janina wcale nie była spokojną, pobożną dziewczyną.
01:14Samo mówiła o sobie, że była bardzo niepokorna.
01:17Kiedy pracowała w Krakowie i gotowała niemieckim żołnierzom zupę, chciała się na nich zemścić.
01:23Więc pluła im do garnka.
01:25A kilka lat później zrobiła coś, czego nikt z jej znajomych by się po niej nie spodziewał.
01:29Wstąpiła do zakonu.
01:30Została urszulanką.
01:32Bo właśnie w czasie powstania warszawskiego jej przyjaciółka nauczyła ją modlitwy.
01:36I może dlatego jej historia jest tak prawdziwa.
01:39Nie jest to powieścią o dziewczynie, która nigdy się nie bała, nigdy nie przeklinała i zawsze wiedziała, czego chce od
01:45życia.
01:45Jest historią człowieka, który przeszedł przez gniew, śmierć i wojnę.
01:50A mimo tego wszystkiego odnalazł Boga.
Comments