00:00...bunda yazıyor, yazıyor ve böyle muhterem bir...
00:03Adana'daki, az önce çıkardım, bahsettiğim Milli Mensucat Fabrikası'nda çocuk işçiler.
00:09Yani dramatize ettiğimi düşünmeyin.
00:13Ben Ceyhan'a gittiğimde 11 yaşındaydım.
00:153 yıl sonra, 2,5-3 yıl sonra bir fabrikada gizlice çalıştım.
00:19Ve radyoda şart cephesinden haber beklediğimiz müthiş anların küfrünü.
00:25Günler geçecek, ekmek derdi sökecek omuzlarıma.
00:30Bunun bile filmi yaptılar.
00:32Yani düşünün, biz niye bir türlü bilinçlenemiyoruz?
00:38Biraz da kendimiz de aramamız lazım.
00:41Sen benim mağrı gözlü arkadaşım.
00:43Kabil değil, unutmam seni.
00:4526 Eylül 1943, seni yapayalnız bırakıp hapishanede,
00:49bir üçüncü merkezi kompartonunda kupa erken koşacağım memlekete.
00:54Ve tren bir güvercin gibi çılpınarak istasyona girecek.
00:58Gözü yaşlı bir genç kadına 5 saniye ardından kocasını getirecek.
01:04Babam şuradan çıkıp gelse, 5 saniye sonuna koluna girerseniz,
01:11kibarlığınızdan ve nezaketinizden dolayı Orhan Bey diyeceksiniz.
01:15Değil mi? Hayır.
01:15Orhan abi muhabbetiyle anında samimi olursunuz.
01:19Ve burası esprilerle, bir takım böyle komik hikayelerle canlanır.
01:28Herkes coşardı.
01:30Orhan Kemal'in böyle bir özelliği vardı.
01:33Bakın, Semih Balcıoğlu çok enteresan bir şey anlatmıştı.
01:37Hatta iki tane şey anlattı da.
01:39Bir tanesi şey de onun gittiği İkbal kahvesinde,
01:46işte kahvenin içinde insanlar var.
01:50Herkes bir yerde oturmuş, tavla oynuyor, İskambil oynuyor, çay içiyorlar falan.
01:55Baban girdiği zaman diyor, işte boş bir masaya geçer.
01:59Biraz sonra sandalyeyi, tabureyi kapan, herkes onun masasına gelir.
02:03Böyle bir insan.
02:05Yani bir kere müthiş bir kültürel birikimi var.
02:10Anlattığı hikayeler olağanüstü.
02:13Ve bunlar o insanları orada, o atmosfere sokuyor.
02:18Bakın, o da vefat etti.
02:21Yani babamın bütün dostları, işte ben tanıdığım kişiler yıllar içinde gidiyor.
02:28Erol Şahadi Erdik.
02:31Erol abi derdik.
02:32Babamın da, işte yakın dostuydu.
02:37Ya dedi, babanla bir gün kahvede oturuyoruz.
02:40Babam bu hapishane anılarını anlatıyor.
02:42İşte Bursa cezaevini falan anlatıyor.
02:45Biz de cezaevi anısı diye dinledik.
02:50Sonra diyor, yetmişkinci kovuş gibi bir eseri yazdı.
02:56Bu anlattığı şey miydi bize diye ben şaşırdım diyor.
03:00Yani şimdi oraya bir şey anlatıyor.
03:05Sonra kağıdı o kadar rahat geçiriyor ki yani bir kere yazmak onun için hiç problem değil.
03:11Yani müzeye gelen dostlarımız var.
03:15Müzede 370 sayfalık orijinal vukuatlar isimli eserinin dosyası var.
03:24Bir gazeteci 1954 yılında o dosyayı kaç günde yazdığını söylemiş.
03:32O 370 sayfalık eseri ne demiş biliyor musunuz?
03:3720 günde yazdığını söylemiş.
03:39370 sayfa romanı 20 günde yazıyor.
03:43Hocam duyuyorsunuz değil mi?
03:46Valla kıskandım.
03:47Ben de kıskandım.
03:50Öyle dolu ki arkasından onun ikinci cildini yazıyor.
03:54Hanımın çiftliği çıkıyor.
03:56Ve okuduğunuz zaman hiçbir yerde sarkma görmezsiniz.
04:01Kopma yoktur.
04:02Ama bu adam o arada senaryo yazıyor, öykü yazıyor, götürüyor onları satıyor, para alıyor, geliyor işte evin tenceresi kaynıyor.
04:11Ama siz okuduğunuz zaman aynı tempoda, aynı hızda o eseri okuyup bitiriyorsunuz.
04:16Böyle bir insan karşımızda, bu insanın insanlarla ilişkisi de böyle.
04:25Şimdi öncelikle ben Osman Gazi Belediyesi'ne çok teşekkür ediyorum.
04:29Yani bir yıldır Orhan Kemal'i Bursa'da yaşatıyorlar.
04:46İzlediğiniz için teşekkür ederim.