Kır hırsını, bir kalbi kırıp yakmaya değmez, Dünyâ sana kalsın da dönüp bakmaya değmez

Kır hırsını, bir kalbi kırıp yakmaya değmez,
Dünyâ sana kalsın da dönüp bakmaya değmez.

Bak göklere, bir zerre kadarsın; ne bu kibrin?
Görmez mi gözün bunca nişan; takmaya değmez.

Bir başka çamurdan mı vücûd buldu bu cismin?
Karşında da topraksa itip kakmaya değmez.

Dolmaz mı bu arsız kazanın; nerde bıkarsın?
Doymak mı dilersin ki kazık çakmaya değmez.

Âciz beşerin vehmine aldanma, ziyândır,
Bir gölge için boş yere hân yıkmaya değmez.

Menzil görünür, yolcu biter, anla hayâldir,
Zindân bu cihân içre yokuş çıkmaya değmez.

Bir yolcu da sen Sâfi bu dünyâda misâfir,
Göz nûru bu vîrâne dolup akmaya değmez