00:01در گوش و کنار افغانستان زنان بسیار این روزها با پیامت های محدودیت های سقگیرانه طالبان دست و پنجه نرم
00:09می کنن
00:09از افسردگی و ناومیدی ناشی از محرومیت از ابتدای تا این آزادی های اجتماعی گرفته
00:15تو دوشواری ترمین معاش از دست دادن فرصت های شغلی و محرومیت دختران از آموزش
00:20برای برخی از آنها حتی ادامه کار و کس به درامت به فعالیتی همراه با ترس از بازداش تبدیل شده
00:27در چه این شرایطی شماری از زنان تلاش می کنن راهی برای ادامه زندگی و حفظ امید پیدا کنن
00:33از اداره پنهانی آرایشگاه و آموزش و فوتبال به کودکان گرفته تا برگذاری کلاس های مخفیانه برای دختران
00:39سه زن در کابول در گفته گوبه از سوشتت پرس از زندگی در سایه این محدودیت ها
00:43و تلاش برای تسلیم نشدن در برابر آنها روایت کردن
00:47نه مسافراتی هست نه پارکی هست نه مکتبی هست هیچی نیست
00:51فقط دلخوشید اینه که کار کنی خرج خانواتاتو بتونی در بیری
00:55الان اونم که نمی زنن
00:56مثلا کار کردن الان تو افغانستان جرمه انگار بر زنها
01:00چون که تمام درهای بروی موبسته هست افغانستان
01:04ما میخواییم در کشور امن بروم دوست دارم
01:07یک فوتبال استباشم که بس حت بین الملل برای افغانستان بازی کنم
01:10ولی در کشور خودم هیچ اومید بر دخترهای افغانستان و برم ایک که ورزشگار هستم نیست
01:19افصاردگی خودم زیاد شده بود و خودم خواستم که چنین سنفره رو اندازی کنم
01:25در کنار ازی که روحی خودم باحتر میشه
01:27در روحی چند خوهرم بهتر میشه
01:29حالانم کار میکنم همش بای سترس در میزنم فکر میکنم تالیبان پشت دره
01:35از طرف تالیبان زیاد میترسیم که خدا نخواست باشه روزی بیاین جرس هر ما قفل کنن خودمان رو دستگیر کنن
01:42ببرن دگر بله میترسیم
01:48مرد از این گرفتم که یک تیم چندون از طفلای همسایه و فامیله خودم رو جمع کردم و شروع کردم
01:57با فوتبال
01:57آروزویی که خودم در کودکی داشتم
01:59علاقهی که خودم در کودکی داشتم
02:03تبتیو فتبا و فیروسیم
02:05در سرود آروزویی که خودم در جمع کردم
02:13ویدیوی