- 4 months ago
Category
📺
TVTranscript
00:00รวงเนี่ย
00:12คุณเพริงทั้งทางได้ LD8 สัปด
00:14าสแล้วกระมี้
00:15สองปี้ที่พิง لم cliffh14 นานกับท่
00:16านชายมา
00:17พิงกัดไม่เคยร่วมหลับนอน
00:19บนเตียง
00:19กับท่านอาสาหม medidas พระยา ですสัก
00:21einét
00:21พาเราิม�� beyond пой i n oAT
00:22อย่าให้ท่านชายยากับแก
00:24สิ่งที่แกจะท้องตาม
00:25คือให้ฉันอยู่ในตำไหน
00:26แม่ยาย ท่านชาย grandpa see
00:28ไม่มีการวงอรุนาส!
00:29งานนี้เป็นงานเปิดพนาคารสาข
00:31าและของรอพี่ภาพิษา
00:32ผมอยากไปดูแลหรือตัวเองนะครับ
00:33ขอกอดล้าท่านใช้ได้ไหมคะคะ
00:35ตอนนี้เป็นครั้งสิทธาให้พี่เรา
00:37สองคนจะได้พบหน้ากัน
00:50คุณ!
00:51ไอ้กรุกฎของที่นี่ดีไม่ใจ
00:53แล้วว่ามันเป็นยังไง
00:54คนในห้ามพอ คนนอกห้ามเขา
00:56ขอลูก whipping ๆ คน
00:59ผมบ้าจณสูกป сын
01:00แกจะจะฟื้นความทรงจังของผ
01:01ู้ชายที่แกช่วยเอาไว้
01:02เพื่อจะได้รู้ละเกิดอะไรขึ้นกั
01:04บ lifecycle
01:05แล้ว ทำไมแหวนที่แกให้ minus lifecycle
01:07ถึงมาอยู่กับผู้ชายคนนี้
01:08อะไรต้องกว้านั่งคนเดียวห้ะ
01:09ฉันไม่ขอจะให้คุณ
01:11แก็งก็รู้ก่อนที่นี่ดีอยู่แล
01:13้วไม่ใช่ท่านหักแล้ว
01:14มันต้องคอ Tenemos Sapk
01:26แต่คนนี้ฉันขอ
01:34ช่วงเต่าวันลับฝา ช่วงเว
01:37ลาที่เดียวได้
01:39ทำให้หัวใจสับสน
01:43แต่สิ่งเดียวยังเวียนวน ห
01:45ลุดไม่พ้นทุกโมงอยาก
01:48ภาพเธอตามติดตา
01:52เธอคือใครจากไหนไม่รู้
01:56เหมือนว่าใจเรานั้นคุณเคย
02:00ความผูกพันลึกๆ ความรู้สึ
02:03กดีๆที่ใกล้เธอ
02:08ดังล้มนาวปัดผ่านตรงเทม
02:12ัน
02:13ดังเต่าวันล่อนปันก็แค่
02:16วันๆ ตึงขึ้นมาเช้าวันใหม
02:20่
02:20ฉันดีใจที่ตื่นมาเห็นเธอ
02:25จากคนรู้สึกแบบไม่เข้าใจ
02:29เป็นเป็นคนห่วงใจทุกครั้งท
02:33ี่เจอ
02:33ความผูกพันล์ฉันและเธอ
02:37เหมือนทูกฟ้าทั้งหนดไว้ ให้
02:41เรามาเจอกัน
02:46ดังล้มนาวปัดผ่านทุกเทม
02:49ัน
02:50ดังเต่าวันล่อนปันก็แค่
02:53วันๆ ความผูกพันล์ฉันและ
02:57เธอ
02:58เหมือนทูกฟ้าทั้งหนดไว้ ให้
03:02เรามาเจอกัน
03:08เหมือนตัววันร้อย
03:16เธอตเธอต้องสำหรับ
03:17พันล์ฉันอาจริง ด้วยหลั
03:20ง
03:20เธอต้องการกลับติดด้วย
03:24เธอต้องมีต้องเธอต้องมีต้อง
03:29แบบนี้
03:35สวัสดีอาจ
04:07ไม่ออกสิ่งว่าเราเป็นใคร
04:31ตรงนี้เจ็บกับaisรถความความ
04:33ความความพ้นกสักรับ
04:36เจ็บทางศาล์
04:59กว่าเชิญจะสิดนี้
05:01เยินทราศ
05:01moments�로ลูก
05:02พวกเขา
05:02สวันดู
05:02เธอบ้าจริง
05:02สวัสไอบครั้ง
05:21ขอบตริง
05:21ในที่หลาน
05:22ขอบกฐาน
05:24ขอบคุณ
05:25เธอมันทริบาทหาย
05:26ไม่ใช่จ๊ะ
05:26ไอ้จิต มึงพามันมาหรอ
05:36เออ ฉัน
05:42ไม่ใช่พ่อจิต
05:46ฉันเป็นคนพาเขามาเอง
05:49เอ้ย
05:50เอ็งนี่มันกล้าเกินยิงแล้
05:56วนะ นั้งลูกจัน
05:58รู้อยู่ว่าที่นี่มีกฎก็ยัง
05:59กล้าฝืนกฎ
06:04พ่อฉันเป็นหมอ ฉันก็เป็นล
06:07ูกหมอ
06:09ให้ฉันเห็นคนเจ็บแล้วให้คิง
06:10ทางไว้ที่ข้างถนน
06:11ฉันกับพ่อทำไม่ได้หรอก
06:15แค่นั้นน่ะ อืม
06:18แค่คนแปลกหน้าคนเดียว
06:21มึงกับพ่อมึงก้าเอาชีว
06:22ิตมาเสียงอย่างนั้น
06:23แล้วตอนพ่อหมายล่ะ
06:28ตอนที่พ่อจิตเจอกับพ่อหมาย
06:31พ่อจิตก็ไม่รู้ว่าพ่อหมาย
06:33เป็นใคร
06:34แต่ก็ยังช่วยชีวิตพ่อหมาย
06:35จนมาถึงทุกวันนี้
06:38แล้วตอนนั้นกับตอนเนี่ย
06:41มันตากกันอย่างไร
06:54มึงมึงใคร
06:57ฉันไม่รู้
06:58ฉันจำอะไรไม่ได้
07:01มึงก็รีบบอกมาดีวะ
07:02ผมมึงอยากก็ตาย
07:04เขาบอกมาไงว่าผมจำอะไรไม่ได้
07:06พอได้แล้วอยู่เดี๋ยวนี้นะ
07:08ฉันมีเหตุผล
07:09ที่ต้องช่วยชีวิตผู้ชายคนนี้
07:12เงิดผลอะไรก็รีบบอกมาสิ
07:21ฉันสงสัย
07:24ว่าผู้ชายคนนี้
07:26คือเสือตะวัน
07:41เสือตะวัน
07:43หายสาบสูตรไปเมื่อสองปีก่อน
07:45หลังจากที่ปล้นบ้านเสร็จท
07:47ีในตัวมือ
07:50เสือตะวัน
07:52เสือตะวัน
07:54คือตำนาน
07:56คือจนวิรับบุรุษที่ตำร
07:57วจต้องการตัว
08:00แต่เธอว่า
08:01ไม่เคยมีใครเห็น
08:03ว่าไปหน้าที่แทรจริง
08:05เป็นอย่างไร
08:08ผู้ชายคนนี้คือเสือตะวัน
08:11คนที่ปล้นสดมคนรวย
08:14เพื่อช่วยคนจน
08:18ใช่ไหมจ๊ะพ่อ
08:20ที่ฉันพูด
08:21เป็นเรื่องจริงใช่ไหมจ๊ะ
08:26ใช่ เสือหมาย
08:29ไอ้หนุมคนเนี้ยน่าจะเป็นเสื
08:30อตะวัน
08:32แต่ตอนนี้
08:33เสือตะวันได้รับปาดเจ็ก
08:36ก็เลยทําให้ความจำเสือบ
08:39จำไม่ได้ว่าตัว צר своим เป็นครับ
08:41อย่าไม่เชื่อนะพี่
08:44คำพูงนานุกจันขัดแยงใน
08:45ตัวเอง
08:48ไหนเองบอกว่า
08:49ไม่มีใครเคยเห็นใบหน้าของเสื
08:51อตะวัน
08:52และอีกรู้ได้ยังไงว่ามันเป
08:53็นเสือตะวัน
08:58และเท่าเสียงไหร่ถึงจะเชื่อ
09:00ล่ะ
09:01เฮ้ย
09:24ถ้ามันเป็นเสือตะวันจริง
09:27ถึงแม้ว่าความจำมันจะเสื
09:29อม
09:30แต่สัญชาติตะยานเสือมันก
09:32็ต้องมีอยู่
09:35และถ้ามันไม่ใช่
09:40กูจะเป็นคนตัดหัวมันเอง
09:42และแขวนเอาไว้หน้าเรื่อนของม
09:44ึง
09:52เดี๋ยวก่อนพ่อหมาย
09:56ขอให้เขาพักฟืนสักหน่อยไม่
09:57ได้เลยจ๊ะ
10:00พี่หมายจ๊ะ
10:02ก่อนที่จาพี่สูตร
10:04ฉันขอทดสอบฝีมือมันพอ
10:05หอบป่างของคอนะ
10:06ก็วันนิตของคอแข็งตัดตร
10:10งนี้
10:10สมบัดชากคือมันขอสะชีว
10:13ิต
10:13ก็รับตัดตรงนี้
10:28พี่หมายจริง
10:29เฮมมะ
10:31เฮรยล
10:36พวกิ๊ก haba
10:39พวกิ๊ก
10:56ห Zentว Standing
10:57studying
10:58ปฏ достаточно
10:59ขโทษ assumptions
11:00お้เธอ
11:01ถ้ายริง
11:02ถือ
11:03อ่่าbook
11:04เย่
11:06เฮ้!
11:36ความเตาความยั่น
11:41ขายสองข้าว อยู่ตรง
11:58สุดาวไว้
12:31กลับกลับกลับ
13:02เฮ้
13:06อ่ะ! อ่ะ!
13:08อ่ะ!
13:33แค่นี้พออย่ะ
13:36อ่ะ!
13:54คนบ้าดีเดือดอย่างมึงกูเจอ
13:56มาเยอะแล้ว
13:57แต่การที่จะเป็นเสืออย่างกูนี่
14:00มันต้องมีอะไรมากกว่านั้น
14:12ทำอะไร?
14:14ทำอะไร
14:14ปล่ะ!
14:15เฮ้ย!
14:16เฮ้ย!
14:17ได้แน่!
14:17เจ้ารู้เจ้าไปไหน?
14:18ปล่อย อ่ะ!
14:19ปล่อยหน่อย บลุกสาวนี้
14:22ปล่อยหน่อย!
14:24ปล่อยนี่!
14:25โดย!
14:32ที่สุดที่สุดที่สุดที่นี่
15:04กูจะให้โอกาสมึงที่สุดที่น
15:06ี่
15:06กูให้มึงกระสุนหนึ่งนัด
15:10ถ้ามึงพลาดให้ลูกจันตาย
15:14แต่ถ้ามึงทำสำเร็จ
15:16กูจะยอมรับว่ามึงคือเสือ
15:18ตะวัน
15:32สำเร็จ
15:33อ่ารเช็ต
16:00ุต
16:02นี่จะเป็นไฟมนิง
16:05พวกนี้จะไปเป็นไฟ โดรสตร์
16:31เจ้าเจ้าเจ้าเจ้าเจ้าเจ้าเจ้
16:35าเจ้าเจ้าเจ้าเจ้าเจ้าเจ้าเจ
16:38้าเจ้าเจ้าเจ้าเจ้าเจ้าเจ้า
16:38เจ้าเจ้าเจ้าเจ้าเจ้าเจ้าเจ้
16:40าเจ้าเจ้าเจ้าเจ้าเจ้าเจ้าเจ
16:41้าเจ้าเจ้าเจ้าเจ้าเจ้าเจ้า
16:42เจ้าเจ้าเจ้าเจ้าเจ้าเจ้าเจ้
16:42าเจ้าเจ้าเจ้าเจ้าเจ้าเจ้าเจ
16:42้าเจ้าเจ้
16:43นักดีใจ
16:51ต่อมัน
16:51บัน
16:54ตัว
16:55หน้า
16:55สามาร์
17:06เอกมัลลิปา
17:07เอกมัลลิปา
17:07อึกมัลลิปา
17:32ต่อจากนี้ไปเรียกฉันว่าเสื
17:33อตะวัรร
17:38นับจากวันนี้ไปไม่ว่าใครหน้า
17:40ไหนที่คิดจะทำร้ายลูกจังหร
17:42ือผู้ใหญ่จิต
17:45ฉันจะข้ามันทิ้งให้หมด
18:12นับจากวันนี้ไปกัน
18:15นับจากวันนี้ไปกัน
18:49ได้บอกสะชายล็ว씩บ้างหรือยั
18:51งตะเข
18:53อย่างครับ
18:54นี่มันผ่านมาสองวันแล้วนะ
18:56ยังไม่ได้บ่าแสอะไรบ้างเลยเหรอ
18:59บริเวณนั้นเป็นป่าทึบ
19:02ทำให้การค้นหายากลำบากครับ
19:05จะยากลำบากขนาดไหน
19:06จะยากลำบากแค่ไหนเนี่ย
19:08ก็ต้องหาให้เจอ
19:11ผมทราบดีครับ
19:13ผมถึงให้คนค้นหาตลอดทั้งว
19:14ันทั้งคืน
19:15ค้นหาทั้งวันทั้งคืน
19:19ยังไม่ได้บ่าแสอะไรเลยเนี่ยนะ
19:23เป้าลูกเอ MIL
19:23ป่ามีลูกใช้อยู่คนเดียวนะ
19:25ใช้แล้วเหรอเป็นอะไรไม่ได้ไก้ เข
19:26้าใจไม๊
19:28ครับ
19:32คนเรามีจำกัด
19:34ทำให้ค้นหากพอเรียνกว้างไม
19:35่ได้ครับ
19:36คนมีจำกัดก็เพิ่มคนเข้าไปส
19:39ิ
19:40graduate
19:41ป่าใจเกั้นข้าจ้างเอง
19:43ถึงคนจะมีเยอะ
19:45ก็ใช่ว่าจะเจอไงได้ครับ
19:47ทำไม ทำไมถึงพูดจาแบบนี้ ใหม่
19:50ความว่ายังไง
19:52ตอบป้ามาตะเขต มีอะไรก็พูดมา
19:57ตอบมาสิ พูดออกมา
20:01อย่างที่ผมได้เรียนไป
20:04บริเวณนั้นเป็นป่าทึบ ทำให้
20:07การพ้นหายากกำบาง
20:09มีทั้งอันตรายลอบดาล ทั้ง
20:11โจน แล้วก็สัตรายครับ
20:14นี่ ตะเขต จะบอกอะไรป่าฮะ
20:22บอกมาสิ
20:26ผมกลัวว่า ด้วยจะไม่มีชีวิ
20:30ตรอดกลับออกมาครับ
20:41มา มา มา
20:42มา มาค่ะ นั่งก่อน
20:43บ้านมีลูกอยู่คนเดียว
20:54เราอีกต้องไม่เป็นอะไร
21:16ต้อง ดีการขนาดเผ็ด
21:45คุณเป็นอะไรของคุณเนี่ยฮะ
21:47พูดเหมือนรังเคียร์ผม
21:50ฉันถอ
21:55และท่านชายก็ส่งทราบเรื่องน
21:57ี้ด้วย
21:59เด็กคนนี้กำลังจะทำให้ฉันหมด
22:00แล้วนาคต
22:02ฉันจะทำยังไงดี
22:09พิง
22:12คุณท้องป่องคุณกับลูก whatsoever
22:16Layer
22:18ผมดีใจนะ
22:20ที่คุณท้องกับผม
22:23ผมจะปกป้องคุณกับลูกเอง
22:27เราจะทำให้รูกของเรา
22:31เป็นทายยาตของต่อกกูลวงเน
22:32รื้นนstan
22:33โดยสมบูรณ ок
22:35หลังจากนั้นลูกของเราก็จะม zm
22:38มอละดวกของต่อกกูลวงเนรื
22:39้นน忾
22:40ทั้งหมด
22:56เธอไม่ยอมให้คุณลูกลำบ้าง
23:09ที่นี่แล้วค่ะ
23:10เรือนสรงงานของท่านชาย
23:13แล้วผมเข้าไปได้หรือเปล่า
23:15ไม่ได้ค่ะ
23:17มีเพียงท่านชายคนเดียวเท่านั้
23:18น
23:19ที่สามารถเข้าออกเรือนี้ได้
23:36คุณยามตามให้พอใจอะไรผมหรือเป
23:37ล่า
23:38เห็นทําหน้าตึงตั้งแต่อยู่ข
23:40้างในแล้ว
23:44ใช่ค่ะ
23:45ฉันไม่พอใจคุณ
23:48คุณไม่พอใจผมเรื่องอะไรเหรอครับ
23:50คุณไม่รู้ตัวเหรอคะ
23:53ที่คุณบอกหม่อป้าเรือนท่านช
23:54าย
23:55คุณควรพูดปอบโยนท่านให้
23:57กำลังใจ
23:58ไม่ใช่พูดตรงไปตรงมา
23:59ทําแล้มใจคนฟัง
24:01บอกได้ยังไงว่าท่านชายกำได
24:03้จะติด
24:05Draghi
24:05แต่ผมพูดความจริง
24:07ผมไม่อยากก็ algumasบ่างของคุณป่า
24:09แต่เวลานี้คุณควรพูดปอบอาร
24:11มแบบท่านให้ได้มากที่สุด
24:13três ร่างกายของท่านไม่ค่อยแข่ง
24:15แรงนั้น
24:21แล้วถ้าอย่างนั้น
24:22ฉัน...ผมต้องพูดว่าไงดีครั
24:25บ
24:27นี่...ถ้าแค่นี้คุณอยากคิดเ
24:29องไม่ได้
24:30ก็ไม่ต้องพูด
24:57พี่เตะบัน อยู่น้ำไหมจ้ะ เดี๋
25:00ยวเมียงเอามาให้
25:01ไอ้เมียงเองกลับบ้านไปก่อน
25:06ป่ะ
25:07โทร ลุง ให้เมียงอยู่ช่วยไม่ได
25:09้เหรอ เมียงอยากช่วยอ่ะ
25:11ไอ้นี่ พวกไม่รู้ฟังเหรอวะ
25:15เมียง...กลับบ้านไปก่อนป่ะ เช
25:18ื่อพี่
25:19ไม่...
25:22จ้ะ
25:28ตามเข้าไปปุ่งยาที่บ้านไป
25:44พ่อ
25:49ทันทีที่แผลมันหายสนิท ม
25:51ันต้องออกไปจากก่อภัย
25:52พ่อ เราคุยกันแล้วไม่ใช่เหรอ
25:55จ๊ะ ว่าเราจะช่วยทำให้ความจำเข
25:57ากลับมาได้ก่อน
25:58กล่องที่จะเจอตัวเสือหมาย ตอนน
26:01ี้ข้าไม่ไว้ใจมัน
26:03ยิงเห็นท่าทางตอนมายิงเปลื
26:04อกับสู้กับสมุนของเสือหมาย
26:06นี่ ข้ายิงไม่สบายใจเนี่ย ข
26:09้ากลัวมันจะเป็นโจนเขามาจร
26:10ิงๆ
26:12พ่อ คติมากเกินไปหรือเปล่า
26:14คติตรงไหนว่ะ ข้ามองตังคว
26:17ามเป็นจริงตังหาก
26:18ดูก็รู้ว่าเขาไม่จะช่าบ้าน
26:19แบบพวกเรา
26:21อังก็เห็นผิวพันมาแล้วนี่
26:23และยังเสื้อผ้าที่ติดตัว
26:25มาอีกก็เป็นของแพงตั้งนั้น
26:27เขาว่าบางทีเนี่ย ไม่อาจากโ
26:30ปรหกแล้วว่าความจำเสือมก
26:31็ได้
26:33แม่ อังก็เริ่มลังเลมออกก
26:41ันแล้วใช่ไหม
26:45กันเองก็ดูแลมันให้ดี ถ้า
26:48อาการมันสุดเนี่ย มันต้องอย
26:49ู่ที่นี่นานขึ้น
26:51รีบนีรักษาให้มันหาย มัน
26:53จะเด็ดไปสักที
27:20นี่พี่เชื่อจริงจริงเหรอ ว่
27:21ามันคือเสือตะวัน
27:23นี่นะมึงจะให้กุทำยังไง ปกม
27:26ึงก็เห็นกับตาเอง
27:27centric อดพyse เชิงคอย่างของรักษาถ
27:44ุสัจก็พา yapıyorsun
27:46ถ้าใครงั้นกูบอกพูยายายจิต
27:48ไปแล้วว่ากูจะไว้ชีวิตมั
27:50นก็ต้องตามนั้น
27:52แล้วอย่างกูมองเห็นประโยชน์
27:53จากตัวของมัน
27:56ประโยชน์ไงจ๊าพี่หมาย
27:58ขนเนิยไอ้เสือตะวันไม่ใช
27:59่แหวะจะหากันได้ง่ายๆ
28:02มันเก่ง ฉลาด
28:04ถึงโลกขึ้งคน
28:07มีมันอยู่กับเราน่าจะเป็นผล
28:09ดีกับเรามากกว่า
28:11เพราะว่ามันน่าจะรู้เส้นทาง
28:13ป้นทางอื่นที่มากกว่าระแวะ
28:16ว่านี้
28:25พี่ฟ้าย
28:27ทำไมพี่หมายเอาพูดจ่าบแล้วจ่
28:28อ
28:29เหมือนเข้า derrièreมันไม่มีผิด
28:30และวันนี้ พี่จะทำตามที่พี่หมายเขา
28:33บอกไหมจ๊ะ
28:34ไม่มีทาง
28:38กูไม่ไว้ใจเหมือน
28:41ได้ลางสังหอนกูบอกว่า
28:43มันจะนำความเดือนร้อนมาให้เราด
28:45้วย
29:12มองอะไร
29:15ไม่ได้มองไง
29:21ยาแก้ช้ำในกินให้หมดนะ
29:32อืม
29:33กินจะได้หาย
29:41โอเค
30:14- วิทย์คุณ... ขอบคุณ... ขอบ
30:19คุณ! ขอบคุณ!
30:20- อย่าดิน! ปล่อยผมแล้วคุณ! ฉั
30:25นไม่ปล่อย! ฉันจะปล่อยกับตร
30:27งเมื่อ...
30:28นายตอบคำถามทุกอย่างของฉัน
30:30รู้ความจริง! ตอบฉันมา...
30:33นายเป็นใคร
30:36ผม- ผมก็บอกบอกขุตไปหมดแล้วไง
30:37ปุ๊บ
30:37ผมจำอะไรไม่ได้
30:39ฉันไม่ชื่อ
30:41นายจำไม่ได้
30:42แล้วทำไมนายยิงปืนได้
30:44นายต่อสู้ได้
30:46นายจะหลาวทุkins ที่นี่ได้
30:49แต่นายหลอกฉันไม่ได้หรอก
30:51พ่านหนายไม่ยอมพูดความจริง
30:57ตอบฉันว่านายเป็นใคร
30:59เฮ่... oomf.. could you send me an email
31:00ใจเย็ดข่อน designation
31:01มันก็อยู่ที่คำตอบของนาย
31:03ว่านายจะทำให้ฉันใจเย็นลงได
31:05้ไหม
31:08ผมบอกไปหมดแล้วไง
31:12นายเอาแหวนวงนี้มาจากนาย
31:16ตอบความจริงมา
31:17นายเอาแหวนวงนี้พักกันนายหน
31:19่อยตอบมาสิ
31:31ปลатьนะ
31:32ฉันบอ cass ละเลวไป
31:36businessman
31:40ถ้าประมาณ Biology
31:42ฉันก็ใช่คนใจขอโหวมแฮะ depending
31:46ในค่าเร็จ determined
31:48ในค่าก็อกว่านวงนี้เลยentlich อย่าล
31:50ะ
31:50มีสลิบางที
31:53ผมที่ไฮ deve Track
31:53เพราะแหวนวงนี้ผมไม่รู้ว่า
31:57จากไหน
31:58ผมบอกมาจำไม่ได้
32:01เฮ้ย คุณ เรามาคุยกันดีๆ ดีก
32:04ว่าไหม
32:23ฉันไม่เชื่อ
32:25บอกความจริงนะ บอกมา
32:27เป็นความจริง
32:57- ผมไม่รู้จริงคน ผมไม่รู้ว่าผม
33:08ทำได้อย่างไรจริง แต่ตอนนี้เขตก
33:11ารมันเกิดขึ้นอ่ะ มันมีภ
33:13าพบางอย่างที่มันผุดขึ้นมา
33:14นี่ผมกับผม
33:17แต่มันเป็นภาพในแล้วเวลาส
33:20ั้นๆ ที่ผมไม่รู้ว่ามันคืออะไรอ
33:22่ะ เชื่อผมนะทุกจัน ผมไม่ได้โก
33:27ว่าคุณว่าผมความจำเสือม ผม
33:31พูดจริงๆ
33:48ฉันเชื่อนะครับ แต่ท่านนายโกว
33:52ของฉันเมื่ออะไร ฉันค่าเลยเนี่ย
34:15recursos!
34:34อะ หนอ่ะ
34:36บ่า มาก Business
34:44ก็ทำว่าอะไรน่ะ
34:48พูดอีกทีสิเที่ยว
34:52ผมรักคุณนะ
35:02ฉันก็รักเธอเหมือนกันนะที่
35:15คุณกรองครับ
35:16นี่เราตามหาไม่ตั้งหลายวันยั
35:18งไม่เจอบอกแสอะไรเลยเนี่ยครับ
35:20ผมว่าท่านชายอะไรนั่นคงโดนเสื
35:23อแท่เหลือแต่กระดูกแล้วละ
35:24มั้งครับ
35:25ถ้ามันตายอย่างที่แกว่าก็ดี
35:26สิ
35:29แต่ฉันกลัวอย่างเดียว
35:32กลัวมันจะยังมีชีวิตอยู่
35:35สวัสดีครับ
36:26สวัสดีครับ
36:31สวัสดีครับ
36:34ไม่ตามหาตัวท่านชายอยู่
36:36หมวดเขตแดน
36:38ผมรู้จัก
36:40เขาไม่พูดได้บางครับท่านชาข
36:41องผมเอง
36:42ถ้าอย่างนั้นก็ต้องทำในสัก
36:44อย่างสิ
36:44ถ้าหมวดเขตแดนมันเจอท่านช
36:46ายก่อนเรา
36:47เราสองคนที่ตายแน่ๆไม่รอดแน่
36:49นองอัน
36:50ต่อให้หมวดเขตแดนเจอท่านชาย
36:51ก่อน
36:52แต่ท่านชายเขาไม่เคยเห็นน้า Philip
37:04ถึงผม!เค้าไม่รู้หรอกว่าผมก็
37:24ทำกับคุณ
37:24ไม่สักอย่างเพื่อตัดไปตั้งแต่
37:25ต้นหล่ง
37:27ไอ้ท่านชาย
37:28มันตายไปแล้ว
37:30ใครยังหาสกมันไม่เจอ
37:33ส่วนเรื่องหมดเขตแดน
37:35เดี๋ยวผมจัดการเอง
37:37เดี๋ยวพาดแล้วกัน
38:07ทุกพริง
38:12ลูกคงจะใจหายมากสินะ
38:14เก็บกับเรื่องที่เก็บกับท่าน
38:15ชาย
38:16ไม่ได้อ่ะ
38:23แต่อย่าเสียใจมากไปนะ
38:26จะทำอะไรก็ต้องคิดถึงลูกในท
38:28้องไว้ดี
38:29ห้ามเกิดอะไรขึ้นเด็ดข้าด
38:32เพราะเธอเกิดเรื่องรายลายกับท
38:33่านชายขึ้นอย่างจริง
38:37เด็กในท้องจะทำให้เราสองคนไม่อด
38:41ตาย
38:57หัวร้อดทำไม
38:59นี่ผู้กับแกหายเป็นทั้งคนมี
39:01หน้ามาหัวร้ออีกเหรอ
39:05ที่ท่านชายหายตัวไป
39:09เป็นพาพริงเองเหรอแม่
39:37ถ้าแม่มีอยากสุดเสียทรับ
39:43สมบัติของหวังนาท
39:45แล้วน่ะ
39:46แม่แค่ปิดปากเงียบ แล้วอย่
39:48างหรอใคร
39:49แล้วแม่ก็จำไว้ด้วย ว่าเรา
39:50สองคนลงเรือลำเดียวกันแล้ว
39:52แกปลอบไปล่ะ
39:57แกจะทำให้ฉันมาตายหรือไง
39:59ฮะ
40:03ท่านก็ได้จะภาวนา ขอให้ผู้ว
40:05่าแกมันตายจริงๆ
40:07ว่าถ้าฉันชายกลับมาเมื่อไ
40:09หร่
40:09คนที่จะหัวขาดก็คือแกกับ
40:11ฉัน
40:20คิดยังมือต่อทรัพทริก
40:45h
40:56ที่จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึ
40:58งไหนฮะ
40:59ลูกขึ้น
41:01ลูก เดี๋ยวนี้
41:07ไปทำงาน
41:08ฉันให้เวลา 5 นาทีนะ
41:101
41:112
41:123
41:134
41:145
41:156
41:155
41:155
41:155
41:165
41:215
41:225
41:225
41:235
41:275
41:335
41:345
41:345
41:465
41:475
41:475
41:475
41:485
41:495
41:495
41:505
41:505
41:515
41:555
41:555
41:555
41:555
41:565
41:565
41:575
41:575
41:575
41:595
41:595
42:035
42:035
42:035
42:045
42:045
42:045
42:045
42:045
42:045
42:045
42:045
42:045
42:045
42:045
42:065
42:095
42:105
42:105
42:105
42:105
42:115
42:215
42:215
42:215
42:215
42:215
42:225
42:225
42:225
42:225
42:225
42:225
42:225
42:225
42:225
42:225
42:245
42:265
42:305
42:325
42:325
42:325
42:525
42:565
42:565
42:565
42:565
42:575
42:575
42:575
42:575
42:595
43:025
43:025
43:025
43:025
43:035
43:035
43:035
43:035
43:035
43:035
43:035
43:035
43:035
43:035
43:045
43:055
43:075
43:135
43:145
43:155
43:155
43:155
43:255
43:265
43:265
43:265
43:275
43:275
43:275
43:445
43:455
43:465
43:465
43:475
43:475
44:015
44:045
44:055
44:055
44:145
44:165
44:185
44:195
44:195
44:195
44:195
44:195
44:205
44:205
44:225
44:225
44:225
44:225
44:225
44:255
44:265
44:265
44:265
44:265
44:265
44:265
44:265
44:265
44:275
44:275
44:275
44:275
44:275
44:375
44:385
44:385
44:565
44:585
44:595
44:595
44:595
44:595
44:595
44:595
44:595
44:595
44:595
44:595
44:595
44:595
45:005
45:005
45:015
45:025
45:025
45:105
45:105
45:105
45:105
45:105
45:105
45:105
45:105
45:125
45:215
45:215
45:215
45:385
45:385
45:405
45:405
45:405
45:405
45:405
45:405
45:405
45:415
45:425
45:425
45:425
45:425
45:455
45:455
45:465
45:465
45:465
45:495
45:515
45:535
45:545
45:545
45:585
46:025
46:025
46:025
46:155
46:185
46:195
46:195
46:195
46:195
46:195
46:205
46:295
46:295
46:295
46:295
46:295
46:295
46:295
46:295
46:495
46:495
46:495
46:495
46:495
46:495
46:505
46:505
46:515
46:515
46:525
46:535
46:545
46:545
46:575
46:585
46:585
46:585
47:015
47:045
47:065
47:075
47:075
47:075
47:075
47:075
47:115
47:125
47:125
47:135
47:135
47:155
47:165
47:185
47:195
47:205
47:205
47:215
47:215
47:215
47:215
47:235
47:245
47:255
47:255
47:265
47:275
47:275
47:285
47:295
47:325
47:335
47:335
47:345
47:345
47:355
47:355
47:415
47:425
47:425
47:435
47:435
47:435
47:445
47:505
47:505
47:505
47:515
47:515
47:515
47:525
47:525
47:535
47:535
47:535
48:015
48:025
48:025
48:035
48:035
48:035
48:035
48:045
48:045
48:045
48:055
48:185
48:185
48:185
48:185
48:195
48:195
48:305
48:315
48:315
48:315
48:315
48:485
48:485
48:485
48:525
48:535
48:535
48:535
48:535
48:545
48:545
48:545
48:545
49:145
49:175
49:185
49:215
49:235
49:265
49:275
49:275
49:275
49:525
49:545
49:565
49:575
50:005
50:015
50:035
50:035
50:035
50:035
50:035
50:125
50:145
50:275
50:285
50:285
50:405
50:415
50:425
50:445
50:445
50:445
50:495
50:515
50:545
50:555
50:555
50:575
51:125
51:145
51:155
51:195
51:205
51:205
51:235
51:235
51:235
51:235
51:245
51:315
51:325
51:335
51:335
51:335
51:335
51:425
51:425
51:425
51:425
51:425
51:425
51:565
51:565
51:565
51:565
51:565
51:565
51:565
51:565
51:565
51:565
51:565
51:565
51:575
51:575
52:115
52:125
52:125
52:125
52:125
52:125
52:155
52:285
52:295
52:295
52:295
52:296
52:295
52:415
52:425
52:55ทุกคนที่ไม่ต้องยิน
52:56ในไว้
52:58อยากให้ฉันป้อนหายออก
53:01คุณว่าขอบครัวผมจะเสียใจไ
53:02หมที่ผมหายตัวไปแบบนี้
53:04อย่าใช่ซิ
53:07มีอะไรหรือเปล่า
53:09หมดเข้าไม่ได้ครับหมด
53:10คุณมาทำอะไรที่นี่
53:11ผมเขาไปตลอดสอบปืนที่
53:13ที่ั่นว่าที่เกิด ridge แต่ใช้ละว
53:14ีกาล
53:16แต่ยังหล היดอีกหนึ่งคน
53:18ม่มแม่
53:22นายอยากรู้ใช่มั้ยว่ารายเป็นใคร
53:24ฉันก็อยากรู้ว่า
53:26วารายได้แวนวงนี้มาได้ยังไง
53:28แวนวงนี้จะเป็นคำตอบของเราส
53:30องคน
53:31เราสองคนต้องรวม Wonder distancing
53:43ช่วงเตาวันลับฝา หรือช่
53:46วงเวลาที่เดียวได้
53:48ทำให้หัวใจสับสน
53:52แต่สิ่งเดียวยังเวียนวน ห
53:54ลุดไม่พ้นทุกโมงอยาก
53:57ภาพเธอตามติดตา
54:00เธอคือใครจากไหนไม่รู้
54:05เหมือนว่าใจโรงนั้นคุณเคย
54:09ความผู้พันลึกๆ ความรู้สึก
54:12ดีๆที่ก็ให้เธอ
54:16ดังล้มนาวพักผ่านทุกเทม
54:20ัน
54:21ดังเต่าวันร้อนปันก็แค่
54:24วันๆ
54:25ตื่นขึ้นมาเช้าวันใหม่ ฉัน
54:29ดีใจที่ตื่นมาเห็นเธอ
54:33จากคนรู้สึกแปลกไม่เข้าใจ
54:38เป็นเป็นคนหวงใหญ่ทุกครั้งท
54:41ี่เจอ
54:42ความผู้พันฉันและเธอ
54:45เมืองทุกฟ้าตั้งนดไว้ ให้เรา
54:50มาเจอกัน
54:54เฮมันเต่าวันร้อนร้อน
54:55ดังล้มนาวพักผ่านทุกเทม
54:58ัน
54:59ดังเต่าวันร้อนปันก็แค่
55:02วันๆ
55:03ความผู้พันฉันและเธอ
55:07เมืองทุกฟ้าตั้งนดไว้ ให้เรา
55:11มาเจอกัน
55:16ให้มันเต่าวันร้อน